Het is tijd voor een schijf van 5

Het lijkt wel een nieuw werkwoord, we kunnen tegenwoordig mindful werken, mindful boodschappen doen, mindful afwassen, alles in the moment. Het is het grootste goed dat we op dit moment kunnen ambiëren. Eerst was ik een fitgirl met torenhoge verwachtingen van mijn leven, maar nu ben ik mindful en helemaal één. We willen en moeten het allemaal zijn. Het is de nieuwe sixpack. Het is onze nieuwe religie. Maar leggen we onszelf met dit nieuwe levensdoel niet nog een extra verplichting op?
We staan altijd aan. We zijn altijd alles tegelijkertijd. Je speelt je werkrol, partnerrol, ouderrol en natuurlijk de vriendenrol. Die is bij iedere vriend weer anders, een hoop personages dus. Vroeger, en dan hebben we het over echt lang geleden toen er nog geen mobiele telefoons waren, laten we het de Chriet Titulaer tijd noemen, belde je niet zomaar naar je ouders als ze aan het werk waren. Dat was echt alleen voor noodgevallen. Op hun werk waren ze in die werkrol, maar op het moment dat de deur achter ze dicht viel ging die knop uit en de ouder, partner en vrienden knop aan.

Those days are over. We zijn nu alles in een en staan dus constant op scherp. Zit je lekker koffie te drinken met je bestie, dan zijn de iPhones nooit uit het zicht en geven de constante belletjes aan dat je werk mailtjes lekker binnen blijven stromen. Dus toch heel even kijken of het niet om een direct antwoord vraagt. Werk is ook geen excuus meer om niet a la minuut te reageren op die whatsappjes van het thuisfront. We denken door altijd aan te zijn iedereen en onszelf gelukkig te kunnen maken, want iedereen krijgt aandacht en vindt ons daarom tof dus zijn we blij. Toch?

Volgens Tony Crabbe, psycholoog en schrijver van het boek ‘Busy’, denken we door druk te zijn gelukkig en succesvol te worden maar is het tegenovergestelde waar. Met die trillende telefoon voor je neus luister je namelijk maar half naar je bestie, omdat je zit te piekeren over wat je allemaal nog op je to-do-list hebt. Dus zegt Crabbe: geluk bereiken we door ons over te geven aan het nu, door onze volledig aandacht te geven aan waar we mee bezig zijn. Top, we moeten dat altijd aan dus omzetten in uit. Dat klinkt hartstikke logisch. Helemaal in het nu focussen op hetgeen dat we aan het doen zijn, geen andere prikkels meer.

Daar staan je dan, lekker mindful alleen maar na te denken over die blauwe afwasborstel terwijl je de restjes poke bowl van je bord schraapt. Nee, je mag dus nu niet nadenken over die opdracht van morgen, wat je nog moet inkopen voor het etentje van vrijdag en dat je je oma nog moet bellen. Je bent aan het afwassen, niet op de automatische piloot maar in het nu.

Mindfulness zou ons moeten beschermen tegen de druk van het moderne leven, maar lijkt ons juist extra druk op te leggen, bepleit Ruth Whipmann, die het boek ‘How our pursuit of happiness is creating a nation of nervous wrecks’ schreef. We zijn hierdoor constant bezig onze gedachtestroom op hardhandige wijze terug te begeleiden van het verleden of de toekomst naar het heden. Terwijl de grootste kracht van ons brein, volgens Whipmann, juist het vermogen is om al deze tijden en onze fantasie parallel naast elkaar te kunnen laten bestaan. Zo zijn we niet alleen de afwas aan het doen in onze keuken, maar tegelijkertijd op vakantie in Colombia of dat belangrijke gesprek van morgen aan het oefenen.

Want mindfulness is ook een goed excuus om niet te hoeven nadenken over de echte problemen die je ongelukkig maken. Dat je je baan stom vindt, je je studieschuld nog moet afbetalen, je relatie niet lekker loopt dat heeft niks te maken met je stress levels. Je leeft gewoon niet in het moment, dat is het probleem. Gelukkig hangt dan puur af van jou en de mentale moeite die je er voor doet en daarmee heb je jezelf nog een extra taak opgelegd in het leven.

Maar, maar wat dan? Goede vraag. We hebben mindfulness nu gekneed tot het nieuwste Green Happiness (of Broodbuik of vul hier naar eigen behoefte een ander dieet in) boek voor ons brein. Van een situatie waarin we het over voeden met prikkels in een keer naar nul. Van iedere dag naar de Mac, naar alleen maar groente en fruit mogen eten. We willen weg van de drukte, de controle, het altijd aan staan, maar dat zoeken we nu in de extreme optie aan de andere kant van het spectrum. Dus helemaal uit, helemaal niets, alles puur en in het moment. Het verlangen naar afleiding of een prikkel is zondig. En zo leggen we onszelf een volgende verplichting op. Het wordt misschien tijd voor een schijf van vijf, met wat meditatie tijd, maar ook verplichte instagram minuutjes. <