Kon het maar altijd lente zijn

De dagen worden langer, de temperaturen hoger en de mensen vriendelijker. Nog heel even en dan is het echt zo ver. Die koude wintermaanden die elk jaar weer oneindig lijken te duren zijn bijna voorbij. Na al die tijd stap ik de deur uit en ben ik daadwerkelijk wakker. Ik kan niet anders dan zeggen: wat is het fijn om er weer bij te zijn. 

Ik ben zo blij dat we binnenkort weer kunnen genieten van picknicks in het park, klamme benen op terrasjes en spijkerjasjes. Wat heb ik dat gemist. Dat zekere gevoel van vrijheid dat frisse lentedagen met zich meebrengen. Eindelijk kunnen die wollen truien weer de berging in, samen met de rest van mijn winterdip. We zien elkaar volgend jaar pas weer. Ondanks dat ik ook de winter liefheb, vind ik het afscheid niet verdrietig. Het is tijd voor een pauze. Ik ben klaar voor een nieuw begin.

Mijn 2020 begint op twintig maart pas officieel. Ik houd zo van de lente. Het is alsof niet alleen de bloemen, maar ook de rest van het land, weer opbloeit. Je merkt het gelijk. Er is plotseling veel meer ademruimte, ondanks dat de metro nog even vol zit als vorige week. Het is ongelooflijk waar een aantal zonnestralen op een grauwe huid wel niet goed voor zijn. Zeker voor iemand als ik, die het soms lastig vindt om zichzelf rust te gunnen, is deze periode heerlijk. Elk moment dat ik voor mezelf heb voelt nu zoveel waardevoller. Veertig minuten in de tram met een goed boek. Door de stad heen wandelen met muziek die door mijn oortjes bonkt. Kon het maar altijd lente zijn.

Natuurlijk hebben de koudere dagen ook zo hun charmes. Dikke truien, kruidige thee en een algeheel knus gevoel. Dat zijn dan ook de dingen waar ik op focus om niet compleet ondergedompeld te raken in die winterdip. En als dat wel gebeurd, denk ik gewoon aan de lente die er over een paar maanden alweer aankomt. Soms moet je richting de toekomst kijken om het heden te overleven. Niks duurt eeuwig.

De lente is voor mij alsof je na een lange tijd weer naar een nummer luistert uit een fijne periode in je leven. Alsof je na een rotdag een warme knuffel van je favoriete persoon krijgt. Het voelt vertrouwd met een grote scheut nostalgie. Je wordt er na een periode van regen en wind weer aan herinnert hoe mooi het leven kan zijn. Ik denk niet dat er een beter gevoel is. De lente is voor mij de zonneschijn na de regen. En ik kan echt niet wachten om haar eindelijk weer te zien.