Het is niet niets, gezien worden als de afvallige.

Het is dag 28 in quarantaine en elke nieuwe dag is een andere die mij verdrinkt in gedachtes. Met nog een kop thee breng ik de tijd door. De combinatie van brandnetel, munt en gember zal me nooit te veel worden. De stukjes gember kunnen af en toe nogal pittig zijn, maar toch laat ik ze niet liggen aan het eind van elke kop. Geleerd van mijn lieve vriendin.

Terug naar mijn gedachtes, het zijn er enorm veel. Waar zal ik beginnen? Bij dag 1 van quarantaine? Bij dag 1 van de afgelopen 28 vervelende dagen? Laat ik dat maar doen! Ik nam een groot besluit, ik deed mijn hoofddoek af. Misschien niet het juiste moment, want een paar uur later kwam minister president Rutte op tv met de boodschap om zoveel mogelijk binnen te blijven. Het afdoen van mijn hoofddoek veroorzaakte aardig wat ophef binnen mijn gezin. Het is niet niets, gezien worden als de afvallige.

Op social media ontving ik vele reacties. Mensen uitten hoe trots ze waren, maar ook werd er kritiek geleverd en dit kwam toch wel harder aan dan verwacht. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje door de gemeenschap. De volgende dag kreeg ik een appje en dat luidde als volgt: “Ik hoorde dat je helemaal van het pad af bent? Hoofddoek af, uit huis, een neuspiercing en drugs gebruik? Even checken of het wel goed gaat.” Even checken of het wel goed gaat; even checken of het allemaal eigenlijk wel waar is. Ik raakte in paniek en begon te piekeren. Verschillende scenario’s kwamen in me op en speelden zich af, wat zou de volgende roddel kunnen zijn? Wat als dit beland bij een familielid? Is dit hoe mensen reageren als iemand een eigen keuze maakt? Mijn paniek sloeg na een week om in woede. Waarom kon ik niet mijn eigen keuzes maken zonder dat ik meteen werd gezien als de afvallige, de zondaar, de gekke gestoorde vrouw die absurde beslissingen neemt.

Ik zit nog 55 dagen in quarantaine. 55 dagen om de vragen die ik heb te beantwoorden. Met mijn vertrouwde kop thee aan mijn zijde van wie ik de stukjes gember, ondanks hun smaak, aan het eind van elke kop weet op te krijgen