Die niet-bestaande perfectie komt er niet vanzelf

Wanneer is iets goed genoeg? Is dat het moment dat je een goed cijfer krijgt? De dag waarop je gepromoveerd wordt? Of als je jezelf eindelijk een keer een schouderklopje durft te geven voor al je harde werk?

Ik zou het niet weten. Als er iets is dat ik niet goed kan, is het namelijk tevreden zijn met mijn prestaties. “Het kan altijd beter”, zeg ik ‘s ochtends tegen mezelf als ik net wakker ben en ’s avonds voordat ik ga slapen. Het is niet de meest geruststellende gedachte, maar door de jaren heen is dit wel mijn levensmotto geworden. Het is nooit goed genoeg. Dat is simpelweg niet mogelijk. Niet haalbaar. Onbereikbaar. Want een acht is geen negen en een negen geen tien. En als het wel een tien is, dan moet je die maar zien te behouden, denk ik dan.

En dan heb je ook nog het feit dat meningen natuurlijk altijd subjectief zullen blijven. Iedereen kijkt altijd anders naar iets en daar kan ik niets aan veranderen. Hoe graag ik dat soms misschien ook zou willen. Mezelf opwinden over de gedachten van een ander, die ik dus niet kan controleren, heeft geen enkele zin. En eerlijk gezegd, soms houd ik mezelf ook niet eens meer bij. Dus laat staan dat ik me ook nog druk moest maken om de rest van de wereld. Beter van niet.

Tot op een zekere hoogte is het natuurlijk goed als je kritisch naar jezelf kunt kijken. Maar op het moment dat die kritische blik verandert in een alledaagse kijk op jezelf, gaat er iets mis. Dan is het geen realistische bril meer, maar eerder één van zelfhaat. Een bril die je niet helpt om verder te groeien, maar je juist terughoudt en klein laat blijven. Want als ik nu al nooit erken dat ik af en toe iets goed doe, waarom zou ik dat dan wel doen als ik een tien haal? Er is namelijk altijd wel iets om onzeker over te zijn. Perfectie bestaat niet. (Godzijdank, want dan zou de wereld waarschijnlijk enorm saai zijn.) Maar toch, stiekem vind ik het een enge gedachte dat ik nooit op dat niveau zal komen. Een niveau dat dus niet eens écht is. Het is een traptrede die enkel in mijn hoofd bestaat, maar dat accepteren betekent opgeven. En laat ik dat nou net zo belachelijk moeilijk vinden.

Opgeven is eigenlijk ook een negatief woord. Anderen zouden het waarschijnlijk eerder zelfzorg noemen. Voor de verandering eens wat minder hooi op je vork nemen, is namelijk niet erg, egoïstisch of lui. Het is noodzakelijk. En dat weet ik. Althans, dat kan ik bedenken, het daadwerkelijk zo voelen is een heel ander verhaal. Maar toch, deze ‘noodzaak’ is voor mij geen prioriteit. Eerst keihard werken tot je erbij neervalt en daarna uitrusten. Zo werkt het. Dan mag ik een week halfdood op de bank liggen, want dan heb ik het zogenaamd verdiend. Zolang ik de week daarna maar weer vol gas geef, want anders gaat het natuurlijk de verkeerde kant op. Die niet-bestaande perfectie komt er namelijk niet vanzelf.

Gerelateerd

Hoe verras jij jezelf?

Hoe vaak kijk jij omhoog?Sta je wel eens stil, wanneer je naar huis fietst?Weet jij de betekenis achter dan ene beeld op die rotonde? Vragen, waar je wellicht ‘nee” op kan antwoorden.En is dat erg? Nee. zeker niet,maar wel zonde. Want kunst is overal om ons heen. Het ligt gewoon voor

Lees meer »

Arty Beldate met schrijver Sanne van Rij!

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een verandering teweeg te brengen. Wij stellen je ze voor in onze reeks: De Arty Beldate! Dit keer spreken wij:  Sanne van Rij,

Lees meer »

“Dit boek over kunst is geen glossy!”

Tittymag- oprichter Cathelijne Blok schreef een boek over kunst, maar deze keer een boek zonder plaatjes. NRC schreef een achtergrondartikel over Blok’s nieuwe boek, Maar is het Kunst? https://www.nrc.nl/nieuws/2024/01/23/dit-boek-over-kunst-is-geen-glossy-de-werken-zijn-gereduceerd-tot-pixels-a4187854

Lees meer »

Scroll #8: Wie is Diana Scherer?

De dagen zijn niet alleen voor uren scrollend door Tinder in bed, maar ook voor een goede dosis scrollen aan kunst. Zo lichten we speciaal voor jou iedere week een kunstenaar uit. Deze Scroll staat een kunstenaar centraal, die tovert met de grenzen van de natuur, met magische grasmatten tot gevolg. Kunstenaar : Diana Scherer (1971- ) Kunst gemaakt van haverwortels. Iets waar

Lees meer »

Al het nieuwe boek, Maar is het kunst?, gespot?

Van fotografie, digitale kunst tot performance, ga mee op een magische kunstreis in het nieuwe boek van Cathelijne Blok.  Over de verbanden tussen Botticelli’s Venus en Carlijn Jacobs’ foto van Beyoncé op een paard. Over beroemde beelden als Leibovitz’ foto van de zwangere Demi Moore, maar ook minder bekende maar boeiende werken.

Lees meer »

KUNSTTIPS! Januari

Welk museum moet je opslaan? Welke kunstpodcast is hot? Hoe heet die ene tentoonstelling ook alweer? Het overzicht van alle arty kunst to do’s is soms helemaal kwijt! Maar don’t worry!  Want wij zetten iedere maand de kunst- moetjes voor je op een rijtje. Genoeg om je mee te vermaken.

Lees meer »

Luister hier Kunsstof terug!

Op 11 januari was oprichter Cathelijne Blok te gast in het Radio1- programma, Kunsttof! Ze vertelt in deze uitzending over het platform The Tittymag, de functie van kunst en haar nieuwe boek ‘Maar is het kunst?’. In het boek neemt ze de lezer mee op kunstreis! Van Botticelli’s wereldberoemde ‘Venus’

Lees meer »

Kunst is een magische tijdmachine.

2024, het begin van een jaar.Een nieuw jaar, vol kansen, cliches of niet..wel een nieuw jaar vol kunst. De mooiste tentoonstellingen, kunstwerken en voorstellingen maken weer hun opwachting.In deze soms donkere dagen bieden deze sidderende en meeslepende lichtpuntjes hoop of een beetje afleiding. Kunst reflecteert, maar kan ook fungeren als een magische tijdmachine.

Lees meer »

The Titty Platform

Currently by invitation only. Still think you're the right fit?