Home Blog

Dingen die ik veel eerder had moeten doen 

0

Sinds ik 21 jaar ben geworden, ben ik meer buiten mijn comfortzone gaan leven. En dan denk ik vervolgens altijd: dit had ik veel eerder moeten doen.

Ik was zó zenuwachtig toen ik voor het eerst alleen op vakantie ging. Alleen naar Finland, was dat wel iets voor mij? Ging ik dat echt doen? Maar: een vriend van mij liep daar stage en spoorde me aan om langs te komen. Dus daar zat ik dan, twee weken later, in het vliegtuig onderweg naar Helsinki. Ik voelde me echt de main character.

Pas als je alleen reist, kom je erachter of het iets voor jou is. Ik vond de vrijheid ontzettend fijn, maar als het niets voor je is, ben je daar ook meteen achter. You will never know until you try! Ik wilde dat ik dit veel eerder had geweten en had aangedurfd.

Iets wat in het begin een beetje awkward aanvoelde, was om mezelf mee uit eten te nemen. En dan heb ik het niet over lunchen, maar echt uitgebreid avondeten in een restaurant. Je moet echt dikke schijt hebben aan al die mensen die je aanstaren omdat je alleen eet. Wat dat betreft is Parijs de perfecte stad om heen te gaan als je dit nog spannend vindt. Het is daar zó heerlijk om al die locals in hun eentje op het terras te zien, lezend in hun boek met een hapje eten erbij. Hiervan heb ik geleerd dat je niemand nodig hebt om het leuk te hebben.

Een ander cliché is het uitproberen van nieuwe hobby’s. Ik was altijd al aan het dagdromen over het leren van een nieuwe skill – iets waar ik beter in kon worden. Wat me tegenhield, was altijd mijn leeftijd. Ik dacht dat ik al van jongs af aan op pianoles had moeten zitten. Maar dat is een angst waarvan ik mezelf inmiddels heb losgemaakt. Natuurlijk heeft iemand die al vanaf diens derde op pianoles zit een streepje voor, maar je bent nooit te oud om nieuwe dingen uit te proberen en ontdekken.

“Onze talkshow is een wake-up call naar het publiek.”

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij stellen je ze voor in onze reeks: De feministische beldate! Deze keer spreken we met twee oud jeugdvertegenwoordigers van de Verenigde Naties, Hajar Yagkoubi en Jahkini Bisselink. Tegenwoordig presenteren zij samen de talkshow Not Too Late Night Show, waarin ze praten over mensenrechten in de klimaatcrisis.

 

Hoe is The Not Too Late Night Show ontstaan?

“Omdat we alle twee jeugdvertegenwoordigers van de VN zijn geweest, leerden we al best snel dat mensenrechten en de klimaatcrisis erg veel met elkaar te maken hebben. Op het moment dat er een klimaatramp ontstaat, zijn er ook klimaatvluchtelingen. Veel mensen zien niet in dat de klimaatcrisis zo’n grote impact heeft op mensenlevens. Met onze talkshow willen we dit probleem aankaarten. We hebben zoveel geleerd over dit onderwerp dat we niet snappen dat de wereld zich niet in een complete staat van paniek bevindt. Er moet snel iets veranderen. Onze talkshow is een wake-up call naar het publiek: we moeten nu iets veranderen aan onze maatschappij.”

Wat is feminisme voor jullie?

“Feminisme staat voor gelijke behandeling voor iedereen. Dit is in onze show ook een belangrijk onderwerp. De klimaatcrisis heeft voor veel vrouwen nog meer impact. De wereld droogt langzaam uit en in sommige gebieden merk je dit al. In verschillende Afrikaanse landen is het bijvoorbeeld de rol van het meisje of de vrouw om water te halen. Waar er vroeger nog genoeg natuurlijke waterbronnen dichtbij de dorp of stad lagen, moeten ze nu lange tochten lopen om water te halen. Die tochten naar de waterbronnen zijn zo lang dat ze geen tijd meer over houden om naar school of werk te gaan. Hierdoor kunnen veel vrouwen niet financieel onafhankelijk zijn.”

Hoe betrekken jullie feminisme in jullie talkshow?
“We hebben geen specifieke aflevering waarin feminisme voor komt. Het komt gaandeweg namelijk toch wel aan bod. We hebben een intersectionele visie: mensen zien klimaatverandering en feminisme als twee aparte onderwerpen, maar wij vinden dat deze met elkaar verbonden zijn.”

Wil je meer weten over The Not Too Late Night Show? Neem dan een kijkje op hun Instagram!

SundayScroll #137 Wie is Marlene Dumas

Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. In deze langere versie kom je iets meer te weten over kunstenaar zelf. Deze week: Marlene Dumas.

Marlene Dumas confronteert thema’s zoals politiek, identiteit, liefde en schaamte in haar beklijvende olie- en waterverfschilderijen. Haar inspiratie komt vaak vanuit de tijd dat ze tijdens de apartheid opgroeide in Zuid-Afrika. Ze werkt in haar composities vaak met vrienden en familie en massamediabeelden van actuele gebeurtenissen.

Het werkpalet van Dumas bestaat meestal uit de tinten grijs, bruin, blauw en roze. Ze maakt gebruik van vage penseelstreken en dunne kleurschakeringen. Naakte lichamen zijn vaak het uitgangspunt in haar werken. Ze wil de amoureuze handelingen van figuren benadrukken.

In 1976 verhuisde de kunstenaar naar Nederland om te studeren aan de Ateliers 63 in Haarlem. In deze tijd droeg ze ook bij aan de groepstentoonstelling Atelier 15:10 Young Artist in het Stedelijk Museum. Toch werd ze nauwelijks opgemerkt door kunstcritici, omdat René Daniëls destijds in haar spotlight stond.

In 1980 bezocht Dumas het Munch Museum, waar ze verliefd werd op het werk van Edvard Munch. Ze ging Psychologie studeren aan de Universiteit van Amsterdam en besloot beeldend therapeut te worden. Drie jaar later begon ze met het volgen van tekenlessen in Tilburg, waar ze weer te maken had met René Daniëls, dit keer als haar docent.

Rond deze tijd was ook haar eerste solo museumtentoonstelling Ons land licht lager dan de zee in het Centraal Museum in Utrecht. Vanaf dat moment ging het goed met Dumas’ carrière. In 1985 toonde ze zelfs voor het eerst alleen haar schilderijen in Galerie Paul Andriesse in Amsterdam. Hiernaast werkte ze nog meerdere jaren intensief samen met cliënten en therapeuten aan een opdracht voor psychiatrisch centrum Het Hooghuys.

Meer weten over Marlene Dumas? Neem een kijkje op haar website!

ArtHERStory #32: Rhonda Zwillinger

Wist je dat het impressionisme werd geleid door drie getalenteerde vrouwen? Of dat Fountain van Marcel Duchamp origineel door een vrouw is bedacht? In deze serie willen we met The TittyMag verhalen van toonaangevende vrouwen uit de kunstgeschiedenis opnieuw vertellen. Deze verhalen zijn vaak door de kreukels van de tijd in vergetelheid geraakt. Deze week bespreken we het werk van kunstschilder Rhonda Zwillinger.

Rhonda Zwillinger staat bekend om huiskamers omtoveren tot kleine galeries. Daarvoor maakt ze gebruik van decoreren. Een belangrijke inspiratiebron voor Zwillinger is Pattern & Decoration dat begon in de jaren zeventig.

Een bekende installatie: The City That Never Sleeps dat uit een bed met een sprei van namaak tijgervel, een ontbijt-dienblad, een krantenstandaard, en twee kandelaars dat rijkelijk gedecoreerd bestaat. Wordt tentoongesteld in het Groninger Museum.

The City That Never Sleeps benadrukt het nachtelijke amusement leven in steden zoals New York, Las Vegas en Los Angeles. Opvallend is dat aan het hoofdeinde van het bed twee radio’s staan die het liedje ‘New York, New York’ afspelen.

Zwillinger transformeerde gebruiksvoorwerpen zoals meubels, schoenen en muziekinstrumenten tot kitscherige kunstvoorwerpen door ze te beplakken met kralen, pailletten, lovertjes en glittertjes. Er worden vraagtekens geplaatst bij opvattingen over mooi en lelijk omdat haar werk zowel afschuw als plezier oproept.

Een ander bekende tentoonstelling van Rhonda Zwillinger is: ‘Arizona’s woestijnkoningin’. Waarbij klaren en nep-edelstenen de Essentials zijn.

Zwillinger brak artistiek door in de jaren tachtig. Ze was een echte East-Village Girl uit New York. In de jaren negentig veranderde alles, ze was op zoek naar een omgeving met zo min mogelijk allergenen. Een klein huis aan de rand van de woestijn in Arizona opende ze haar nieuwe atelier. Rhonda is gestorven op 19 september 2019 en is 69 jaar oud geworden.

‘Niet iedereen voelt zich geroepen om Keti Koti te vieren, terwijl iedere Nederlander bij deze herdenking hoort’

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij stellen je ze voor in onze reeks: De feministische beldate! Dit keer spreken we medeoprichter van Free Heri Heri For All: Ayra Kip.

Free Heri Heri For All is een idee van de gezusters van Kip Republic. Meer dan 20.000 mensen krijgen de kans om gratis Heri Heri af te halen tijdens Keti Koti, de jaarlijkse herdenking en viering van de afschaffing van de trans-Atlantische slavenhandel in het voormalig Nederlands koninkrijk. Keti Koti betekent letterlijk: het verbreken van de ketenen. Heri Heri is een eenpansgerecht dat vaak bestaat uit cassave, zoete aardappelen, banaan en bakkeljauw. Deze ingrediënten werden vaak gegeten door tot slaaf gemaakten. De zussen zien het daarom als immaterieel erfgoed dat een directe link met de geschiedenis maakt.

Wat willen jullie hiermee bereiken?
“We herdenken de slavenhandel en vieren de vrijheid – en we hopen dat meer mensen dit in de toekomst gaan doen. Naar ons idee voelt namelijk niet iedereen zich geroepen om Keti Koti te vieren, terwijl iedere Nederlander bij deze herdenking hoort. Daarom willen we mensen met elkaar verbinden door middel van eten. We willen deze herdenking van ons allemaal maken. Iedereen staat stil bij de herdenking op 4 mei, maar niet op 1 juli. Hier zouden we graag verandering in zien – en omdat de politiek hier weinig aandacht aan besteedt, doen we het maar zelf. Het is tijd om deze geschiedenis een plek te geven en te helen.”

Hoe zijn jullie op dit idee gekomen?
“Tijdens de pandemie werden alle festivals en feesten afgeblazen door de lockdown. Toen de Nederlandse Black Lives Matter-beweging een piek bereikte, kon het Keti Koti-festival niet doorgaan. Dit vonden wij erg treurig – deze dag mocht niet verloren gaan. Het comité van 4 en 5 mei heeft toen de ‘vrijheidssoep’ in het leven geroepen. Een vriend van ons was betrokken bij dit project en wij zeiden voor de grap tegen hem dat we dit ook voor Keti Koti moesten doen. Hij vond dat geen slecht idee. Dit was in de periode waarin George Floyd vermoord werd en omdat dit ons zo diep raakte, beseften we dat we dit echt moesten gaan doen. Het is belangrijk dat we met elkaar in gesprek blijven en leren over en van onze geschiedenis.”

Hoe zorgen we ervoor dat Keti Koti landelijk op de agenda komt te staan?              “Het begint met bewustwording. Er zijn nog veel mensen die niet eens weten wat voor dag 1 juli is. Mensen zijn soms bang om terug te gaan in hun geschiedenis, omdat hier wel eens schaamte bij komt kijken. Maar dit moeten we als maatschappij doorbreken door te blijven praten.”

Meer weten over Free Heri Heri For All? Neem dan een kijkje op de website!

‘Met mijn merk wil ik andere Molukkers inspireren’

Hoe inclusief is de kunstwereld? Een belangrijk onderwerp waar veel over gezegd kan en moet worden. Wij gaan erover in gesprek met de mensen die hier middenin zitten: van kunstenaars, directeurs en conservatoren tot galeriehouders. Deze keer spreken we met beeldend kunstenaar en oprichter van modemerk Manusama Nuance, Mirjam Manusama.

Kun je jezelf even voorstellen?
“Tegenwoordig zou ik mezelf meer omschrijven als een beeldend kunstenaar dan een modeontwerper, omdat ik vanuit verschillende disciplines werk. Mijn kijk op de kleren die ik maak, is vrij breed. Ik kijk naar waar mensen zich lekker in voelen, waar mensen zich vrij in kunnen bewegen en de materialen die ik gebruik om de kleding te maken.

In het derde jaar van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht merkte ik dat mijn visie niet meer in het beeld van de kunstacademie paste. Daarnaast was ik zelf al druk bezig met eigen projecten, zoals het ontwerpen van danskostuums. Daarom besloot ik te stoppen met de studie en voor mezelf te beginnen.”

Hoe is jouw passie voor mode ontstaan?
“Ik was vroeger al veel bezig met het vinden van mijn eigen identiteit. Natuurlijk doet iedereen dit op diens twaalfde of dertiende, maar ik merkte dat ik mijn identiteit voornamelijk kon vinden en uiten door middel van kleding. Het begon met het kopen van tweedehands kleding en bepaalde kledingstukken nét wat anders dragen dan hoe het eigenlijk hoorde.
Ik vond het heel leuk om mijn creativiteit de vrije loop te laten. Dat werd om mij heen gelukkig ook gestimuleerd. Ik zat vroeger namelijk op een vrije basisschool, hier leerde ik al op een jonge leeftijd hoe ik mezelf kon uiten.”

Wat betekent kleding voor jou?
“Ik zie het als een stukje communicatie en een deel van je identiteit. Hoe je je kleedt, heeft veel te maken met hoe je je voelt. Het is als een omhulsel van je lichaam – en je lichaam is als een omhulsel van je ziel.”

Je werkt vanuit een inclusief perspectief. De kleding die je maakt, is toegankelijk voor iedereen. Hoe is dit tot stand gekomen?
“Ik wil de werelden van kunst en mode met elkaar combineren en kijken vanuit een andere hoek. Ik wil niet bezig zijn met mainstream fashion, maar juist met hoe iets anders kan dan hoe de maatschappij het oplegt.
Daarom ben ik me gaan verdiepen in inclusiviteit. Ik wil met mijn kleding niemand uitsluiten, het moet draagbaar zijn voor iedereen. Veel kledingstukken kun je vervormen naar jouw wensen. Mensen moeten zich kunnen herkennen in de items én in degene die het draagt.
Ik wil een saamhorigheidsgevoel creëren.”

Onlangs opende jouw nieuwe expositie ‘Evolving the spectrum between Fashion and Art’ tijdens het Motel Mozaique Festival. Waar ging deze over?
“De kern van Manusama Nuance is terug te zien in deze expositie. Ik wil de verbintenis tussen mode en kunst aanduiden – en daarbij belicht ik mijn Molukse roots. In mijn werken licht ik de geschiedenis van de Molukkers en mijn verbintenis met de gemeenschap uit. Deze kunstwerken heb ik vervolgens aan een fotograaf, een spoken word-artiest en een graphic designer gegeven. Zij hebben mijn verhaal omgezet in hun eigen discipline. Dit voelde voor mij als een collectieve heling, omdat we dit nu met z’n alle delen.”

 

Wat voor doelen heb je nog voor ogen?
“Ik wil het merk Manusama Nuance wereldwijd neerzetten. Mijn Molukse voorouders hadden namelijk niet de vrijheid die ik nu mag ervaren. Daarom wil ik met mijn merk echt andere Molukkers inspireren.”

Wil je meer zien van Mirjam Manusama? Volg haar dan op Instagram!

‘Het beeld van afschuw en schoonheid liggen erg dicht bij elkaar’

Moest je huilen, lachen of raakte je er compleet van in de war? Wat was jouw gevoel bij dat ene kunstwerk dat maar in je hoofd bleef hangen?

Een kunstwerk kan veel met je doen. Het laat je soms opnieuw kijken naar een onderwerp, de geschiedenis of zelfs de toekomst. Kunst heeft altijd een grote rol gespeeld in de samenleving. We kunnen door middel van kunst anders kijken naar onze omgeving en situatie. Het is een mooie manier om emoties te verwerken, nieuwe inzichten te krijgen of iemand uit te dagen om anders te denken. Daarom vragen wij naar het favoriete werk van krachtige voorlopers en opvallende spraakmakers. Deze keer spreken we met beeldend kunstschrijver van Het Parool: Kees Keijer.

Wat is kunst?
“Dat kan ik niet zeggen – je zult nooit een definitie van kunst horen uit mijn mond. Het leuke van kunst is juist dat je dat niet precies weet – het verandert namelijk constant. Zodra je er uit bent wat kunst is en je een definitie eraan geeft, is er wel weer een kunstenaar die daar tegenin gaat waardoor bestaande opvattingen niet meer kloppen.”

Wat betekent kunst voor jou?
“In kunst zoek ik graag naar een betekenis. Maar je hebt natuurlijk ook kunstwerken die gewoon heel mooi zijn. Zo kan ik uitgebreid naar een schilderij van Vermeer kijken, zonder dat ik de drang heb om te weten wie bijvoorbeeld die vrouw is die wordt afgebeeld. De schoonheid spreekt dan voor zich.”

Kun je je eerste ervaring met kunst nog herinneren?
“Het staat mij nog zo goed bij dat ik met school naar een museum ging waar ze moderne kunst tentoonstelden. Ik was helemaal ondersteboven van de werken die ik daar zag. Ik dacht vroeger dat kunst oude schilderijen met een gouden lijst eromheen betekende, maar in dat museum zag ik dat dat niet zo was. Ik was hier erg van onder de indruk – dit was voor mij nog onbekend gebied. Deze abstracte kunstzalen voelden voor mij als een parallelle wereld. Ik vond het wonderlijk, bijna betoverend.”

Heb je een favoriet kunstwerk?
“Een foto die veel impact op mij heeft gemaakt, is een foto van Lee Miller. Zij was fotograaf en model. Helaas hield haar modellenwerk snel op, omdat ze het gezicht van een maandverbandreclame werd. Het is gek om dat nu te bedenken, maar dat was in die tijd echt not done.

Na haar modellenwerk begon zij als fotograaf en ik vind haar werk echt verpletterend goed. Ik wil graag één foto van haar uitlichten die zij niet zozeer heeft gemaakt, maar waar ze wel op staat. Het is een foto van haar in het bad van Adolf Hitler. Miller was als oorlogscorrespondent voor Vogue getuige van de bevrijding van de kampen Buchenwald en Dachau. Ze heeft daar vreselijke dingen gezien en vastgelegd. Met pijn en moeite maakte ze deze beelden, maar ze vond dat de wereld moest zien wat er gebeurd was. Uit verzet is ze toen naar het appartement van Hitler gereden. Min of meer gelijktijdig tijdens zijn zelfmoord, zat zij in zijn bad met haar schoenen nog onder het vuil van het kamp. Ik vind deze foto fantastisch. Het beeld van afschuw en schoonheid liggen erg dichtbij elkaar.”

Wat wil je graag bereiken met de stukken die je schrijft over kunst?
“Ik zou het fijn vinden als mensen mijn stukken lezen en daar iets aan hebben. Ik schrijf niet voor mezelf – ik wil graag iets overbrengen aan het publiek. Ik hoop dat mensen mijn stukken lezen met plezier, erover nadenken en  dat ze enthousiast worden om kunst te gaan bekijken.”

Meer weten over Kees Keijer? Volg hem dan zeker op Instagram!

Benieuwd naar het verhaal van Lee miller? Lees ons artikel!

Sunday Scroll #136: Ellen von Unwert 

Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. In deze langere versie kom je iets meer te weten over kunstenaar zelf. Deze week: Ellen von Unwerth.

Ellen Von Unwerth is op 17 januari 1954 geboren in Frankfurt, Duitsland. Voordat ze fotograaf was, werkte ze als model. Nu maakt ze voornamelijk mode- en reclamefoto’s. Ze staat vooral bekend om haar speelse en erotische beelden van vrouwelijke popmuzikanten en modellen. De kunstenaar heeft de grootste beroemdheden gefotografeerd: van Kate Moss tot Rihanna. Von Unwerth heeft een feministische benadering van fotografie. De vrouwen in haar foto’s zijn altijd sexy en zelfverzekerd. Ze wil de modellen zo sterk mogelijk fotograferen.

In 1989 fotografeerde ze Claudia Schiffer voor een campagne van het bekende modemerk Guess. Dat was het begin van haar carrière – vanaf dat moment werd ze opgemerkt door Vogue, Vanity Fair, Lauren en Uniqlo. Inmiddels wordt de fotograaf in Harpers Bazaar omschreven als één van de meest geliefde modefotografen allertijden. Maar naast haar talent voor fotograferen, bezit ze nog veel andere vaardigheden. Denk hierbij aan het herkennen van rauw talent en het stimuleren van de carrières van onbekende sterren zoals Claudia Schiffer en Eva Herzigova – en haar vermogen om vrouwen te helpen hun barrière voor de camera te laten zakken.

Meer weten over Ellen Von Unwerth? Volg haar dan zeker op Instagram!

Hoe overleef ik Amsterdam?

0

Daar stond ik dan. In een kamer van 17 vierkante meter. Ik keek naar het plafond, als de wind ook maar iets waaide, zou het omhoog vliegen. In mijn hand had ik 20 identieke sleutels, waarvan ik er in Sherlock Holmes-stijl achter moest komen welke in welke deuropening paste. Ik noemde mijn nieuwe thuis ook wel ‘het crackpand’. Maar ik was trots, want het was in ieder geval mijn crackpand. 

Om in te burgeren tussen alle Amsterdammers, begon ik ook maar havercappu’s te drinken en overpriced bananenbrood naar binnen te werken. Ik schafte een blender aan die ze hier allemaal hebben in Amsterdam. En probeerde mijn Brabantse accent te verliezen.

Nu ben ik altijd te vinden in één van die cute-looking koffiebarretjes. Daar ben ik erg gevoelig voor. Amsterdam past bij mij, de binnenstad is net zo chaotisch als ik. Daar liep ik dan door het Vondelpark met mijn iced matcha latte. Een tienerdroom die was uitgekomen, eindelijk woonde ik in Amsterdam.

Ik kom zelf uit het Brabantse Tilburg, dus om ineens naar de grote stad te verhuizen, was zeker wel even wennen. Vooral het fietsen vond ik lastig – ik ben al een lompe fietser van mezelf, maar in Amsterdam is het rampzalig. Als ik over de tramrails heen fiets, glijd ik steeds bijna onderuit. En Google Maps is niet mijn beste vriend. Die stuurt mij steeds alle richtingen in waar ik niet heen moet.

Maar het omschakelen van mijn dagelijkse routine was voor mij het moeilijkst. Het veranderen van sportschool, fietsroute en gewoontes die ik zo gewend was in Tilburg. Van tevoren wilde ik het allemaal gaan zoeken in Amsterdam, maar later merkte ik dat ik dat moeilijk vond. Ik ben ook nog steeds vermoeid van het stadsleven en alle chaos en drukte die daarbij komt kijken.

Dus hoe heb ik Amsterdam overleefd? Ik had allerlei prikkels om uit te gaan: iedere dag in de stad hangen en drankjes doen. (Wat trouwens erg vermoeiend is – en slecht voor de portemonnee van een student.) Maar ik heb het romantiseren van de stad op een gegeven moment opgegeven en de drang om altijd iets te doen uitgeschakeld. Ik merkte dat dit mij veel rust gaf, dan ben ik af en toe maar een oma die niks wilt hahah.

 

Opening expositie Women In Design 1900 – TODAY

18 juni opende de Kunsthal haar expositie Women In Design, deze expositie is een ode aan alle vrouwelijke designers. De expositie is een grote en veelzijdige tentoonstelling van 120 jaar aan meubels, keramiek, glaswerk, juwelen, mode, grafische vormgeving en textiel.

Voor dat de expositie opende had Cathelijne de eer om het publiek te woord te staan. Ze vertelde hen alles te over de expositie en waarom het zo belangrijk is om vrouwen in de kunst te steunen.

Binnen kort komt er ook een podcast uit wat wij hebben gemaakt in samenwerking met Kunsthal over deze expositie! Dus houdt onze socials in de gaten! 🙂

DutchEnglish