Home Blog

‘Ik was zo geïntrigeerd door Mondriaan zijn werk, ik wilde het gewoon even voelen’

0

Moest je huilen, lachen of raakte je er compleet van in de war? Wat was jouw gevoel bij dat ene kunstwerk dat maar in je hoofd bleef hangen? Een kunstwerk kan veel met je doen. Het laat je soms opnieuw kijken naar een onderwerp, de geschiedenis of zelfs de toekomst. Kunst heeft altijd een grote rol gespeeld in de samenleving. We kunnen door middel van kunst anders kijken naar onze omgeving en situatie. Het is een mooie manier om emoties te verwerken, nieuwe inzichten te krijgen of iemand uit te dagen om anders te denken. Daarom vragen wij naar het favoriete werk van krachtige voorlopers en opvallende spraakmakers. Deze keer spreken we met mede-eigenaar en tattoo-artist van Self Love Club, Dani van den Velden.

Wat is het kunstwerk dat voor het eerst impact maakte op jou?
Daar heb ik instant een antwoord op, haha! Ik ben opgegroeid met kunst door mijn ouders. Die hebben een hele grote liefde voor musea en allerlei andere vormen van kunst. We hebben met het gezin een jaarlijkse trip naar de Hoge Veluwe, waar je natuurlijk ook het Kröller-Müller Museum hebt. Ik herinner me dat we daar waren, toen ik ongeveer zes jaar oud was. Daar werd  onder andere een Mondriaan tentoongesteld. Zijn werk is heel kinderlijk simpel, door de primaire kleuren en rechte lijnen en vlakken. Dat maakte zo’n indruk op mij en ik vond het heel interessant. Zó interessant dat ik het aan heb geraakt! Er gingen toen natuurlijk piepjes af en ik deed alsof er niks aan de hand was. Mijn moeder had het een beetje door, maar pas een jaar later verraadde ik mezelf pas echt door te vragen: ‘Gaan we weer naar het piepjes museum?’ Dat vergeet ik natuurlijk nooit meer. Ik was zo geïntrigeerd door Mondriaan zijn werk, ik wilde het gewoon even voelen.

Wat betekent kunst voor jou persoonlijk?
Misschien klinkt dit heel zweverig hoor, maar ik denk vrijheid. Kunst heeft zoveel vormen, en eigenlijk is in kunst niets fout. Er zijn geen  regels. Mensen kunnen zich bij een streep op de muur afvragen of het kunst is, maar dan denk ik: Wie bepaald nou wat kunst is? Dat maakt eigenlijk niet zoveel uit, je kunt het gewoon kunst noemen als dat het voor jou is. Het is een soort kinderlijk gevoel voor mij; zorgeloos spelen en experimenteren. Dat is ook omdat ik er zo mee opgegroeid ben denk ik. Met kunst kan en mag je alle kanten op, en dat vind ik heel belangrijk in het leven in general.

Herken je die vrijheid ook in jouw beroep als tattoo artiest?
Heel vaak wel ja. Nu is het bij mij natuurlijk ook wel zo dat ik doe wat er van me gevraagd wordt. Maar dat is niet per se negatief, want het zet mij ook weer aan het denken over hoe ik zo’n verzoek van de klant kan vormgeven. Onlangs kwam er iemand naar me toe die De Bedreigde Zwaan (Jan Asselijn, ca. 1650) die in het Rijksmuseum hangt getatoeëerd wilde hebben. Dat is een bestaand en heel bekend beeld, maar daar zit voor mij dan wel weer de vrijheid in: Hoe ga ik dit vertalen naar mijn kunstvorm? 

Welke kunstenaars zouden meer waardering moeten krijgen?
De kunstenaars die nog levend zijn. Het lijkt wel alsof werk meer gewaardeerd wordt als iemand er niet meer is, en dat vind ik eigenlijk best cru. Dan ineens is het bijzonder en cool, omdat het nooit meer gemaakt gaat worden. Ik denk dat een stukje geschiedenis belangrijk is hoor, maar het zou ook wel mooi zijn als die waardering er meer is voor degene die er nog wel zijn en nu werkzaam zijn. Ik merk ook als ik naar mezelf kijk, dat ik eigenlijk niet zo snel naar een galerie van de kunstenaars van nu ga. Ze zijn er zeker, en veel zelfs, maar toch heb ik ze minder op mijn radar. Op TikTok zie ik hele vette kunst voorbij komen, maar dan heb ik geen idee van wie het is eigenlijk. Ik vind het wel mooi dat het op die manier iets meer aandacht krijgt. Maar ik denk dat dit soort kunstenaars, die misschien niet in het Rijksmuseum zouden hangen maar wel hele vette dingen maken, meer waardering verdienen.

Op de hoogte blijven van Dani? Volg haar dan zeker op Instagram!

SundayScroll #157: Wie is Carrie Mae Weems?

0

Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. Deze week: fotograaf Carrie Mae Weems.

Carrie werd in 1953 geboren in Portland, Oregon. Als tweede werd zij geboren in een gezin van zeven kinderen. Op haar zestiende beviel Carrie van haar dochter Faith, Faith speelt ook een herhaaldelijke rol in Carrie haar kunst. In 1970 verliet Carrie het huis van haar ouders en verhuisde naar San Francisco.

In haar late tienerjaren was ze erg politiek actief in de arbeidersbeweging als vakbond organisator. Voor haar twintigste verjaardag kreeg Carrie een camera. Deze zette ze voornamelijk in tijdens haar werk, totdat ze het boek The Black Photographers Annual tegenkwam. Dit boek bevat beelden van Afro-Amerikaanse fotografen waaronder Beuford Smith en Anthony Barboza. Het gaf Weems inspiratie om haar camera in te gebruiken voor artistieke doeleinden. In 1976 volgde ze fotografielessen van Dawoud Bey en verdiende ze geld als assistent van Anthony Barboza. Op haar achtentwintigste studeerde Carrie af van de kunstopleiding aan de California Institute of the Arts.

Mae Weems focust met haar projecten voornamelijk op haar geschiedenis, seksisme, politieke kwesties en racisme. Haar serie Ain’t Jokin (1988) richt zich op radicale grappen en geïnternaliseerd racisme. In een van haar bekendere werken kaart de fotograaf seksisme aan. Dit deed ze in het project The Kitchen Table series, waarin zelf het hoofdpersonage is. Het project bestaat uit intieme en openhartige zwartwit foto´s. Ze gebruikte eigen geconstrueerde beelden om de rol van monogamie en relatie tussen mannen en vrouwen in twijfel te trekken. Hierbij brengt ze kritische problemen in beeld en benadrukt ze de mogelijke oplossingen. Ze gebruikt haar projecten niet alleen fotografie, maar ook andere kunstvormen toe, zoals tekst, performance en video installaties. 

Het werk van Carrie Mae Weems is niet onopgemerkt gebleven. Ze heeft verschillende prijzen gewonnen zoals; Distinguished Photographers Award (2005), Honorary Doctor of Fine Arts degree from Syracuse University (2017) en Induction into the International Photography Hall of Fame and Museum (2020). Maar nog belangrijker is dat ze met haar werk de deuren van de kunstwereld heeft geopend voor andere zwarte vrouwelijke kunstenaars.

Op hoogte blijven van Carrie Mae Weems haar werk? Volg haar dan zeker op Instagram!

 

Monocultuur en de metaverse

0

Het algoritme. Het algoritme. Het algoritme! Het algoritme is nogal een onderwerp voor actieve social media gebruikers deze dagen. Meta verwijderde ook volgers, actieve accounts en het toont oude berichten die al geliked zijn. De views zijn voor velen lager. Dit is natuurlijk onbelangrijk op mondiaal niveau, want de wereld staat in brand en onder water. Maar hé.

Het fenomeen als geheel riep bij mij gedachten op maatschappelijk niveau op. Instagram pusht accounts die betalen voor advertenties en de reels met trending muziek krijgen voorrang. Dus als je wilt dat je reel gezien wordt, gebruik je de meest gebruikte tracks. Hetzelfde geldt voor Tiktok (in de westerse wereld) en we doen allemaal hetzelfde dansje op een nummer… een muziekstuk dat er voor altijd door verpest zal worden.

Het lijkt allemaal logisch aan de oppervlakte, maar als je er echt over nadenkt, is het vreemd voor een platform voor makers. Het doodt creativiteit en bevordert de afwezigheid van originaliteit, het stimuleert een kapitalistische, monoculturele mentaliteit. Natuurlijk zijn wij het type dier dat in kuddes leeft en ik werk er hard aan om dat te accepteren. Maar waarom zouden we originele creatieven in de schaduw houden? Hebben we ze niet nodig om onze hersenen te prikkelen en ons te inspireren?

Persoonlijk gebruik ik Instagram al sinds 2012, vooral als een manier om mezelf uit te drukken, een vorm van creatieve expressie. Later, toen mijn pagina iets groeide naar een bescheiden platform, heb ik mijn bereik gebruikt om te praten over onderwerpen die voor mij belangrijk zijn, zoals gender issues, anti-racisme en politiek. Maatschappelijke kritiek, daar heeft het algoritme het ook niet zo mee. Het bereik daalt vrijwel onmiddellijk zodra er content met betrekking tot deze onderwerpen worden gedeeld. Dit zou iets zijn om je zorgen over te maken.

Maar terug naar de monocultuur: Wat voegt het toe aan ons bestaan? Zelfs op het niveau van entertainment? Het is heel bekend dat mensen het goed willen doen om ergens bij te horen. Toch verbaast het me dat in een individualistische samenleving, de meesten van ons nog steeds willen zijn zoals… de volgende persoon. Ik geloof dat je erbij kunt horen, terwijl je anders bent. Ik pleit voor meer authenticiteit, on- en offline. Voor originele makers om hun podium terug te krijgen. 

Wees alsjeblieft jezelf, maak waar je ten diepste van houdt en laat je niet ontmoedigen door de metaverse. We hebben niet nog meer nodig van wat er al is.

Spiritual Urgency expositie

0

26 november is het zover! De expositie Spiritual Urgency begint in het Stedelijk Museum Schiedam! 🫶🏾

Spiritual Urgency is samengesteld door de curators Eliza Bordeaux van Het Stedelijk Museum Schiedam, Qasim Arif van ILLM, André Marques & Tim Wes van Together & Dedicated & MuseumParX en onder andere ook onze Cathelijne en Imaan

Spiritual Urgency
De expositie is een is een spirituele reis. Aan de hand van vier thema’s kun je in het museum verschillende fases van een spirituele reis beleven. Zo waan je je bij elke fase in een andere realiteit. In deze reis kom je de prachtige kunstwerken tegen van onderen Charley Toorop, Wassily Kandinsky, Marlou Fernanda en nog veel meer!

Spiritualiteit is springlevend onder een nieuwe voorhoede van makers. Jonge, interdisciplinaire kunstenaars omarmen, vieren en verspreiden elk op hun eigen manier de waarde van spiritualiteit. Met Spiritual Urgency zoomt het museum in op de betekenis van spiritualiteit en daagt je uit om anders te denken.

Voor meer informatie neem dan zeker een kijkje op de website!

Zien wij jou zaterdag! ❤️

Sunday Scroll #156: Wie is Irma Boom?

0
Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. In deze langere versie kom je iets meer te weten over kunstenaar zelf. Deze week: Irma Boom.

Irma Boom is in 1960 geboren in Lochem. Ze studeerde aan de Academie voor Kunst en Industrie in Enschede. Toen ze daar begon ambieerde ze een carrière als kunstschilder, maar dat liep anders. Na haar studie werkte ze bij de Staatsdrukkerij in Den Haag en in 1991 begon ze voor zichzelf. Irma Boom is bevlogen boekontwerper en heeft sinds de oprichting van Irma Boom Office honderden bijzondere boeken gemaakt. Naast boeken ontwerpt ze ook logo’s en complete huisstijlen, waaronder die van het Rijksmuseum.

In 1990 brak Boom door met haar ontwerp voor het jubileumboek van de Steenkolen Handels-Vereeniging (SHV). Opdrachtgever Paul Fentener van Vlissingen, CEO van SHV, wist kunsthistoricus Johan Pijnappel en Irma precies de juiste opdracht te geven: “make something unusual”. Het boek dat in 2.136 pagina’s de geschiedenis van het bedrijf ontvouwt is uniek in vele opzichten. Zo heeft het geen paginanummers, inhoudsopgave of index, waarmee ze de lezer aanmoedigt het niet-lineair te lezen. Deze structuur is gebaseerd op die van het internet. Boom zette met deze publicatie de toon voor haar uiterst experimentele ontwerppraktijk waarbij het uitdagen van de conventies van het boek een constante is gebleken.

Naar eigen zeggen is Boom niet altijd de makkelijkste om mee te werken. Ze vereist totale vrijheid en laat zich niet begrenzen door (on)mogelijkheden, waardoor ze er vaak een haat-liefdeverhouding op na houdt met drukkers en binders. Ze heeft uitzonderlijke ideeën, maar zolang ze goed zijn en ze dat kan beargumenteren, vindt ze altijd wel een weg. Zo heeft ze voor Chanel een boek ontworpen ter ere van Chanel N°5 zonder ook maar een druppel inkt te gebruiken. Net als het wereldberoemde parfum is het boek aanwezig, maar ‘onzichtbaar’.

Hoewel steeds meer ontwerpers het zwaartepunt van hun praktijk verplaatsen naar digitale omgevingen, werkt Boom nog steeds analoog. Ze is ervan overtuigd dat het boek het meest stabiele medium is, en dat deze nooit vervangen zou kunnen worden door een online bestand. Haar boeken zijn dan ook veel meer dan slechts informatiedrager; ze ziet het boek als een totaalobject waarin vorm en inhoud nauw verbonden zijn.

Boom won talloze nationale en internationale prijzen, waaronder de Gutenberg Prijs, de Johannes Vermeer Prijs en de Amsterdamprijs. In 2018 werd ze uitgenodigd door het Koninklijk Nederlands Instituut Rome (KNIR) voor het artist-in-residence programma. Met veel plezier onderzocht Boom in de oude Italiaanse bibliotheken het boek als fenomeen en de toekomst ervan. Vier jaar later werd ze uitgenodigd een expositie te houden in de Vaticaanse Bibliotheek. BOOK! BOOM! is van 18 november 2022 tot 25 februari 2023 te bezoeken.



Meer weten over Irma Boom? Volg haar dan zeker op Instagram!

 

‘Hij zag mijn aandoening niet als een obstakel, maar als een kans om anders te denken binnen het hedendaagse werkstructuur’


In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij stellen je ze voor in onze reeks: De feministische beldate! Deze keer spreken we met oprichter en Chief Culture Officer van The Renaissance Period Renée.

 

Wat is The Renaissance Period?
The Renaissance Period is een platform waarin al de mensen die menstrueren of die er meer over willen weten bronnen hebben voor hun onderzoek. Op het platform kunnen de mensen ook met elkaar discussiëren over dit onderwerp. Iedereen die The Renaissance Period bezoekt krijgt relevante bronnen voor hun ontdekkingstocht binnen de kwestie: menstruatie. Ons platform is een safe space voor iedereen, wij willen het platform zo inclusief mogelijk maken. Daarom bieden wij veel alternatieve producten aan voor het menstrueren zodat iedereen iets kan krijgen wat bij diegene past. Wij bouwen een site waar mensen hun behoeftes kunnen personaliseren, maar ook dat deze mensen de vrijheid krijgen om te onderzoeken wat voor product bij hen het best past. Wij willen af van het stigma die rondom menstrueren nog steeds aanwezig is. Het is tijd voor verandering, het tijd voor een renaissance!”

Wat is jouw rol binnen deze actie?
“Naast dat ik de oprichtster ben, ben ik ook de Chief Culture Officer. Mijn taak is om de waarden en dagelijkse praktijken te beoordelen en op elkaar af te stemmen. Ik wil niet dat het bedrijf gezien wordt als een bedrijf dat het voor de winst doet, dat is niet wat we zijn. Dit bedrijf heeft een missie, een sociale kwestie. Onze missie staat voorop: het gaat er om dat wij het stigma kunnen doorbreken binnen menstruatie. Dat is wat mijn rol is als Chief Culture Officer.”

Waarom is het belangrijk om deze stigma te doorbreken?
“In veel bedrijven is er veel schaamte en beladenheid rondom het thema menstruatie. Personen die menstrueren voelen vaak in bedrijven geen vrijheid om aan te geven dat ze ongesteld zijn en liever thuis willen werken. Bedrijven zien het alsof je een dag vrij pakt en werk mist als je dit aangeeft, maar dat is niet zo. Het kan zo zijn dat ik mij niet goed voel om 10:00 uur ‘s ochtends maar dat ik om 16:00 uur weer oké voel om te werken. Flexibiliteit is hierin heel belangrijk. Als het gesprek op gang komt binnen bedrijven dan denk ik dat er meer ruimte komt voor flexibiliteit. Er hoeft geen schaamte of beladen gevoel bij te komen kijken. Menstrueren is een natuurlijk proces. 

Ik heb zelf een aandoening aan mijn baarmoeder. Hierdoor heb ik heel veel last van mijn baarmoeder als ik ongesteld ben. Ik word ziek en ik bloed erg veel. Toen ik nog op kantoor werkte bij mijn vorige baan wist niemand dat ik deze aandoening had alleen één vrouwelijke collega waar ik mijn kantoor mee deelde. Op een dag had ik er zoveel last van dat mijn collega er klaar mee was en mijn mannelijke baas informeerde. Hij stelde mij gerust en gaf mij de optie om thuis te werken om of rust te nemen. Dit vond ik zo’n fijne ervaring! Het gaf mij het gevoel dat hij mij zag en begreep. Hij zag mijn aandoening niet als een obstakel, maar als een kans om anders te denken binnen de hedendaagse werkstructuur. Dit is de boodschap die wij aan iedereen willen overbrengen. Menstruatie hoeft geen obstakel te zijn binnen een bedrijf en er zijn genoeg alternatieven binnen het werkveld.”

Is dat je ultieme doel met dit platform?
“Ons doel is het gesprek over menstruatie op gang te brengen, zodat menstrueren geen taboe meer is. We willen dat het een gespreksonderwerp wordt binnen de samenleving. Dat het niet meer de punchline is van een afgezaagde grap. Menstrueren is iets normaals en hoort bij het leven. Het is niet vies of iets engs; het is iets natuurlijks. Informatie over menstruatie zou ook toegankelijk moeten zijn voor de community die niet menstrueren. Menstruatie is een thema dat ons allemaal aangaat.”

 

Meer weten over The Renaissance Period? Neem een kijkje op hun website!

Volg ze zeker ook op Instagram! 

Sunday scroll: #155 Wie is Suzanne Perlman?

0

Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. Deze week: Suzanne Perlman

Suzanne Perlman (18 oktober 1922- 2 augustus 2020) was een Hongaars-Nederlandse beeldend kunstenaar die bekend stond om haar expressionistische portretten en landschapschilderijen. Ze hield ervan om veel kleurgebruik te verwerken in haar schilderijen over Curaçao.

 Ze groeide op in een Hongaars-joods gezin dat in Boedapest woonde. Als kind ontwikkelde ze een liefde voor kunst, ze hielp haar ouders vaak in hun kunst- en antiekgalerij, ze catalogiseerde een verzameling van museumpostkaarten met werken van kunstenaar zoals Valázquez, Goya en Matisse. Zo zei Suzanne over hun werk: “De opwinding van de werkelijke sensuele penseelstreek ongelooflijk was.”

Perlman had het specifieke gevoel van de plek vastleggen terwijl ze niks van haar expressionistische vleugje vermindert.  Ze begon met het schilderen van arme straatverkopers, dominospelers op straat, rituele dansers in portretten die tegelijk meelevend en scherpzinnig zijn, maar waarvan de donkerde trekken genuanceerde uitstraling van het interieur articuleren. Perlman is erg gepassioneerd over de dynamiek van de onnavolgbare penseelstreek, die jouw stem, jouw handtekening is. “Dit is echt een menselijke stem van stille contemplatie, doordrenkt met een gevoel van tragedie.”

Perlman woonde in 1940 in Rotterdam samen met haar man Henri Perlman. Vlak voor de invasie van de Duitsers ontsnapten ze. Ze sprongen op een passerende Oriënt Express-trein die hun richting Bordeaux bracht waar ze op het laatste schip die Europa verliet stapte die hen naar Curaçao bracht. Ze woonde in de hoofdstad Willemstad waar ze jarenlang hun eigen kunst- en antiekwinkel hadden.

Museumnacht 2022

0

Wat was de Museumnacht fantastisch! Dankzij jullie hebben we een geweldige avond gehad. Een avond waar de creativiteit en het enthousiasme van iedereen het dak uit waaide!

Bedankt iedereen! ❤️

SundayScroll #154: Wie is Claude Cahun?

0

Onze Sunday Scroll ken je vast wel. Elke zondag lichten wij op onze Instagram een vrouwelijke kunstenaar uit. Hierbij laten we tien werken van deze persoon zien. Ook vertellen we wie ze is en wat ze doet. Nu brengen we de Sunday Scroll ook hier naartoe. Deze week: Claude Cahun.

Claude Cahun geboren op 25 oktober 1894 was een Franse kunstenaar en schrijver, maar vooral Claude stond voornamelijk bekend als fotograaf. Diens werk heeft zowel een politiek als persoonlijke invalshoeken. In het werk Van Claude stonden de rollen omtrent geslacht en seksualiteit centraal. Claude presenteert zich in diens werk als een persoon zonder geslacht. In 1929 vertaalde Claude The Women in Society van seksuoloog Havelock Ellis, die het gedrag beschreef tussen man en vrouw.

Claude Cahun is een artiesten naam want Caude werd geboren als Lucy Renée Mathilde Schwob. Die werd geboren in een welvarend en intelligente Joodse familie. Op 18 jarige leeftijd experimenteerde Claude met fotograferen. Die maakte fotografische zelfportretten. In 1919 veranderde Cahun diens naam in Claude Cahun. In de jaren twintig vestigde Claude zich met diens levenspartner, stiefzus Suzanne Malherbe in Parijs. Gedurende hun leven samen werkten Claude en Malherbe samen aan sculpturen, fotomontages en geschriften. Het duo publiceerde artikelen en romans. In 1937 vestigde het duo zich op Jersey. Na de val van Frankrijk en de Duitse bezetting van Jersey en andere eilanden werden zij verzetfiguren. Claude en Malherbe maakte tijdens de Tweede wereld oorlog anti-Duitse pamfletten. Vaak waren dit fragmenten van BBC-verslagen over de misdaden begaan door de nazi’s, samengevoegd met gedichten en harde kritiek. Het duo gebruikte hun creativiteit om een verschil te maken in deze vreselijke tijd.

In 1944 werd Claude gearresteerd en werd ter dood veroordeeld. Deze straf is echter nooit uitgevoerd. De tijd die Claude in de gevangenis doorbracht had wel effect op diens gezondheid. In 1954 overleed Claude.

Maar Claude’s creatieve uitdrukkingen blijven zich voor altijd voorleven. Claude was een inspiratie bron voor velen. Claude was een van de eerste artiesten die liet zien dat een geslacht meervoudig kan zijn of zelf geslachtloos.

‘Man, vrouw en non-binaire mensen; iedereen moet een kans krijgen om te dragen wat ze willen’

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij stellen je ze voor in onze reeks: De feministische beldate! Deze keer spreken we met fashion icoon Mark Bryan!

 

Je draagt bijna áltijd hakken, hoe is deze liefde voor hakken ontstaan?
“Toen ik nog op school zat bood mijn vriendin toen der tijd haar hakken aan. Ik wilde het wel een keer proberen dus ik ging in op het aanbod. Hakken dragen voelde voor mij zo natuurlijk, ik liep er best gemakkelijk in rond. Maar pas vele jaren later ben ik pas echt hakken gaan dragen. Dit komt doordat ik een vrouw zeven jaar geleden zag staan in een paar hakken; de confidence die zij uitstraalde was ongekend. Dat vertrouwen wat die vrouw liet zien wilde ik ook voelen en laten zien aan de wereld. Ik begon met het dragen van hoge hakken onder mijn broek. Maar toen het warmer werd besloot ik ook om mijn hoge hakken te combineren met rokken. Ik kreeg hier veel positieve reacties op, dus toen besloot ik om deze kledingstijl aan te houden.”

 

In een interview vertelde je dat mensen je kledingstijl vaak associëren met je seksuele oriëntatie. Wat vind je ervan dat je hier op geoordeeld wordt?
“Ik heb het gevoel dat mensen altijd alles in een hokje moeten hebben. Ik weet ook dat mensen dat gaan doen. Ik wil hier niet mee zeggen dat het goed is dat dit gebeurt, want mensen moeten de vrijheid kunnen hebben om te doen en te dragen wat ze willen. Of de mensen hierbij hun seksualiteit mee wil uitdrukken of niet, de vrijheid moet er zijn. Het zijn niet alleen mannen die hier tegenaan lopen maar ook vrouwen worstelen met dit probleem. In de samenleving waar we nu in leven maakt iedereen aannames over anderen. Ik hoop met wat ik doe, dat ik de wereld hier toch een klein beetje in kan veranderen.” 

 

Ik weet wel zeker dat je de wereld aan het veranderen bent. Onlangs was je betrokken bij de lancering van de nieuwe hakkenlijn van Scapino genaamd INTO FORTY SIX. Wat voor hakken zijn dit en hoe was deze ervaring?
“Het is een hakkenlijn die bestaat uit vier unisex modellen. De schoenen zijn ontworpen voor iedereen met schoenmaat 42 of groter. Met deze hakkenlijn is iedereen die hakken wilt dragen betrokken!

Het was erg leuk om bij deze lancering betrokken te zijn. Het was mijn eerste reclamespotje waarin ik speelde. Dit was een nieuwe maar toch een super leuke ervaring. Ik mocht helemaal mezelf zijn in het reclamespotje dus het voelde gelukkig goed aan. Ik ben ook echt trots op het eindresultaat. Ik heb de video gepost op mijn Instagram en ik kreeg ook veel lovende reacties. Ik ben blij dat ik met mijn invloed kan belichten dat hakken niet alleen voor kleine vrouwelijke voeten zijn maar voor iedereen. Man, vrouw en non-binaire mensen; iedereen moet een kans krijgen om te dragen wat ze willen. Daarom ben ik blij dat ik aan dit mooie project kon meewerken!” 

 

Wat wil je meegeven aan de mensen die het eng vinden om te dragen wat ze willen?
“Laat jouw expressie niet afhangen van vreemden. Maak je alsjeblieft geen zorgen wat zij over je denken. Kijk naar de mensen om jou heen. De mensen die om jou geven zullen jou accepteren hoe jij bent en hoe jij je ook kleed. Maar laat je absoluut niet beïnvloeden door die vreemdeling die je raar aankijkt. Want zij kennen jou niet en jij kent hen niet. Daar hoef je geen zorgen om te maken.”

 

Meer weten over Mark? Volg hem op Instagram!

 

 

 

DutchEnglish