Van de paashaas tot het monster dat je komt opeten als je niet je kamer opruimt

Vorige week zat ik lekker met mijn koptelefoon te werken en ik liet Spotify zijn gang gaan. Doe ik wel vaker, de mini robotjes muziek voor me laten uitkiezen. Heerlijk. En soms krijg je dan nummers die je nooit meer wilt horen, of vind je je favoriete nieuwe artiest. Wat ik niet had verwacht was al mijn jeugdtrauma’s die muzikaal door mijn oren gesmeten werden. Ik heb het over het liedje Older van zangeres Sasha Sloan. Apart van het feit dat ik nog nooit wiet heb gerookt is dit het liedje dat ik nodig had toen ik ongeveer acht jaar oud was. Sloan beschrijft een fenomeen waar ik zelf achter moest komen en ik iedereen adviseer ter harte te nemen: ‘je ouders zijn ook maar mensen’.

En nee, dit wordt geen jank column over mijn jeugd. Hoe vaak ik ook ‘internaat in de buurt van Amsterdam’ heb gegoogled toen ik jong was. Dit gaat over ouder worden, en ouder worden. Heb je weleens de zin ‘later als ik groot ben krijg ik kinderen’ gezegd? Ik niet. Ik heb heel lang gedacht dat ik geen kinderen zou krijgen, en dat vond ik prima. Vanaf de eerste Sinterklaas Baby Born reclame werd me erop gewezen dat dat een keuze zou zijn. Dat ik ‘ja’ of ‘nee’ kon zeggen. Maar ik ben er nooit vanuit gegaan dat mijn lichaam baby’s zou kunnen maken.

Misschien had ik gewoon zo’n laag zelfvertrouwen dat het doorsijpelde in mijn biologie, maar ik zie mezelf liever als een realist. Misschien werd ik wel verliefd op iemand die al kinderen had. Dan hoefde ik het niet zelf te doen. Misschien kreeg ik wel per ongeluk een kind. Ik heb het woord ‘ongelukje’ altijd al naar gevonden. Je kan er allemaal Xenos-niveau uitspraken op gooien als ‘cadeautje van het universum’ en ‘ongepland maar niet ongewild’. Leuk voor op een bakplaat.

Maar nu ben ik vierentwintig, al bijna vier jaar getrouwd, en zou ik het niet erg vinden om kind te krijgen, als mijn lichaam dat een goed idee vindt. Toen ik die knop omdraaide dacht ik aan mijn ouders. Hoe zij mij ‘kregen’, en ik dat nooit een goed idee had gevonden. Als je de mama-papa loterij niet wint is het heel makkelijk om je ouders de schuld te geven. Zij hebben je in de wereld gebracht, minst wat ze hadden kunnen doen is het een beetje gezellig houden, toch? Ouders lijken als kind zo magisch. Ze zijn zo lang, en ze weten zo veel. Alles wat zij zeggen, is meteen waarheid. Van de paashaas tot het monster dat je komt opeten als je niet je kamer opruimt.

Ik was heel lang boos op mijn ouders, maar hoe ouder ik word hoe meer ik me besef dat ze hebben gedaan wat zij toen dachten dat het beste was. Het is nu heel makkelijk om commentaar te leveren op dingen die je toch niet terug kunt draaien, of om ouders de schuld te geven van je eigen domme gedrag. Maar ik wil mijn kind graag met dat idee opvoeden. Dat ik het ook niet weet. Dat als ik misschien een keer ruzie heb met papa, dat komt omdat papa en mama andere dingen denken. Dat er niet één manier bestaat om iets op te lossen. En kusje op de wond neemt de pijn niet weg, en het monster in je kast gaat je later niet motiveren op tijd belastingaangifte te doen.

Misschien voelt de Nederlandse taal ook die dubbele laden. Het heet namelijk hetzelfde. Ouder worden. Van een kind, of door tijd. In het Engels zeg je niet nadat je een kind hebt gekregen. Ik word ‘older’. In het Nederlands heeft ‘ouder’ wel die dubbele betekenis. Ik ben nu ouder, maar heb nog geen kinderen. En als ik het geluk heb ‘ouder’ te worden, voed ik ze graag op met het idee dat ik het ook allemaal niet weet. Als ze maar gelukkig zijn met wat ze aan me hebben.

Ik sluit graag af met een stukje uit de songtekst van Sloan, die voor mij de relatie die ik, nu ik ouder ben, heb opgebouwd met mijn ouders. Een soort relatie die ik ook graag zou hebben met mijn toekomstige kind, niet als vorm van traumaverwerking, maar als wederzijds respect.

The older I get the more that I see
My parents aren’t heroes, they’re just like me
And loving is hard, it don’t always work
You just try your best not to get hurt
I used to be mad but now I know
Sometimes it’s better to let someone go
It just hadn’t hit me yet
The older I get

Er is geen test die je moet maken voordat je een kind kan krijgen. Geen praktijkexamen. Soms is het een ongelukje, of een cadeautje, of een wonder. Hoe je het ook wil noemen. Het is er, en het wordt met de seconde ouder.

Gerelateerd

Mijn passie is om mensen aan het lachen te maken!

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij

Lees meer »

Soms is het lastig

Lastig om te lachen,te huilen,te voelen. Kunst kan je laten voelen.Van onbegrip tot herkenning.Door stil te staan voor dat ene kleurrijke schilderij of die lichtgevende installatie, neemt kunst je mee, Het voert je even weg van dagelijkse stress of diepe gedachtes, of opent soms een ander gevoel. Kunst laat je wegdromen

Lees meer »

KUNSTTIPS! April & Mei

Welk museum moet je opslaan? Welke kunstpodcast is hot? Hoe heet die ene tentoonstelling ook alweer? Het overzicht van alle arty kunst to do’s is soms helemaal kwijt! Maar don’t worry!  Want wij zetten iedere maand de kunst- moetjes voor je op een rijtje. Genoeg om je mee te vermaken.

Lees meer »

Met bokshandschoenen aan in de achtbaan

Daar was het dan. Pijn. Schietende pijn in mijn pols. Mijn hele traject weg, paniek.  Dat is wat er in mijn hoofd gebeurt, het is niet per se waar. Ik heb een domme move gemaakt op de zak, te hard ook. Al die uren sparren in de week en los

Lees meer »

Scroll #12: Wie is Alicja Kwade?

De dagen zijn niet alleen voor uren scrollend door Tinder in bed, maar ook voor eengoede dosis scrollen aan kunst. Zo lichten we speciaal voor jou iedereweek een kunstenaar uit. Deze Scroll staat een kunstenaar centraal, die vragen stelt over het dagelijks leven via enorme beelden en installaties. Kunstenaar: Alicja

Lees meer »

Scroll #11: Wie is Isabelle Udo?

De dagen zijn niet alleen voor uren scrollend door Tinder in bed, maar ook voor een goede dosis scrollen aan kunst. Zo lichten we speciaal voor jou iedere week een kunstenaar uit. Deze Scroll staat een kunstenaar centraal, die als geen ander de online en offline wereld weet te verbinden : Isabelle Udo (1993- ) Isabelle Udo is oprichter en creatief directeur van

Lees meer »

Scroll #10: Wie is AiRich?

De dagen zijn niet alleen bedoeld voor urenlang scrollen op Tinder in bed, maar ook voor eengoede dosis kunstzinnig scrollen. Daarom lichten we speciaal voor jou iedere week een kunstenaar uit.Deze week staat een kunstenaar centraal die een eigen, futuristische toekomst creëert door het combineren van fotografie en beeldende kunst,

Lees meer »

“De mens is lastig te begrijpen.” 

Vrouw zijn, de beste pastrami tot spiritualiteit. Onze Tittymag oprichter Cathelijne Blok sprak hierover voor NRC met de wereldberoemde performancekunstenaar Marina Abramović. Lees hieronder meer: https://www.nrc.nl/nieuws/2024/03/15/marina-abramovic-ik-geef-mijn-publiek-alle-liefde-die-het-wil-a4193224

Lees meer »

The Titty Platform

Currently by invitation only. Still think you're the right fit?