Waarom eet je dan niet stiekem?

Voor sommigen een maand van rust en bezinning; een maand van het geloof en de Heer, voor anderen een maand lang bezig zijn met “Ik heb honger! Is het al tijd? Hoe lang nog?”. En dan heb je mij, het meisje dat nooit een connectie heeft gehad met haar geloof en dan wel ineens een maand lang niet eet om dichter bij haar Heer te komen (die ze niet eens kent of erkent, om eerlijk te zijn). Je kan je afvragen waarom ik het eigenlijk allemaal doe. 

Het antwoord is niet zo simpel, omdat ik doodeenvoudig geen antwoord heb op die vraag. “Waarom eet je dan niet stiekem?”, wordt mij wel eens gevraagd. Waarop ik antwoord met: “Ik durf het niet”. Zou het Godsvrees zijn of simpelweg respect? Godsvrees is iets wat ik ken, maar nooit heb ervaren, dus dat kunnen we in ieder geval wegstrepen.

Als klein meisje heb ik van huis uit meegekregen dat de Ramadan de belangrijkste maand van het jaar is voor moslims. Ik was twaalf en begreep niet waarom ik dertig dagen lang honger moest lijden; en als ik ernaar vroeg kon dat verkeerd overkomen. “Dat is wat Allah van ons wil, dus dan doen we dat!” Ik deed het, niet omdat het moest van Allah, maar omdat mijn ouders geloofden dat het moest van Allah. Als iemand mij vroeg waarom ik meedeed vertelde ik hen wat ik thuis voor de spiegel had ingestudeerd. “Ik doe mee voor de armen, zij hebben altijd honger en wij helpen ze door zelf niet te eten.” Nu ik dit zo typ, besef ik me hoe idioot dat klinkt. Desondanks namen mijn vrienden daar genoegen mee; en ik uiteindelijk ook.

Mijn moslim leeftijdsgenoten, die toen der tijd ook mee deden aan de ramadan, waren altijd erg enthousiast. Iedereen keek uit naar deze maand. Een maand van samenkomen; een maand van vaak naar de moskee gaan om de normen en waarden die we deelden leven in te blazen. Ik vroeg me af wat er mis met mij was. Waarom ik deze gevoelens niet deelde? Waarom alles in mijn lichaam zich verzette tegen alles dat met het geloof te maken had? Ik voelde me niet op mijn plek en kon geen rust vinden.

Jaren gingen voorbij en telkens keek ik steeds meer op tegen deze heilige maand. Maar vooral dit jaar; het jaar dat ik besloot om voor mezelf te kiezen en voor mijn rechten op te staan. Ik verliet langzamerhand het geloof en deed mijn hoofddoek af. Langzaam maar zeker werd het antwoord op de vraag of er wel daadwerkelijk een god bestond, steeds onduidelijker. Ik realiseerde me dat ik die vraag mezelf niet mocht stellen als ‘moslim’. Ik vergat dat de Ramadan naderde en ik, ook dit jaar, weer mee moest doen. De maand die weer helemaal draaide om het geloof. Hetzelfde geloof waar ik niks bij voelde en geen connectie mee had. Dat gevoel was deze keer sterker dan ooit. Net als elk ander jaar was iedereen weer enthousiast, maar ik niet. Weer twijfelde ik om stiekem een slok water te nemen of dat ene stuk chocolade naar binnen te werken. Ik durfde het niet. Nog steeds niet. Nog altijd zoekend naar een antwoord, probeer ik de dagen door te komen. Met nog elke dag dezelfde vraag: “Waarom?”.

Gerelateerd

“Nee meisje, zo doen we het hier nou eenmaal”, dat was zo frustrerend. Nu kan ik elke dag zelf bepalen wat we doen, and I love it. “

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij

Lees meer »

Laat ons stilstaan en bewegen.

Praten,Schrijven,Tekenen, Rennen,Schreeuwen. Hoe uit jij jezelf?Kan je praten over wat je ziet en hoort?Weet jij de manier om die gevoelens te uiten?En doe je het wel goed? Kunstenaars maken en maakten de grootste beelden, de kleurrijkste schilderijen of de meest magische installaties.Ze uiten zich in hun vorm en op hun manier.Het

Lees meer »

DE TUNNEL

Op 7 juni is het zover! Mijn eerste gevecht, op 39-jarige leeftijd klim ik de ring in. Al staat zoiets altijd op losse schroeven omdat er geen wissels zijn in het geval van ziekte of blessure, zoals in teamsport. Er staan geen rijen “ring ready” dames in de wacht… Een

Lees meer »

Mijn passie is om mensen aan het lachen te maken!

In 2018 organiseerden wij onze allereerste Titty Talk: een first date met 40 feministen. Een inspirerende ontmoeting tussen activisten, feministische organisaties, kunstenaars en journalisten. Allemaal proberen ze op hun eigen manier een positieve verandering teweeg te brengen. Alleen wie zijn die feministen nou eigenlijk en waar staan ze voor? Wij

Lees meer »

Soms is het lastig

Lastig om te lachen,te huilen,te voelen. Kunst kan je laten voelen.Van onbegrip tot herkenning.Door stil te staan voor dat ene kleurrijke schilderij of die lichtgevende installatie, neemt kunst je mee, Het voert je even weg van dagelijkse stress of diepe gedachtes, of opent soms een ander gevoel. Kunst laat je wegdromen

Lees meer »

KUNSTTIPS! April & Mei

Welk museum moet je opslaan? Welke kunstpodcast is hot? Hoe heet die ene tentoonstelling ook alweer? Het overzicht van alle arty kunst to do’s is soms helemaal kwijt! Maar don’t worry!  Want wij zetten iedere maand de kunst- moetjes voor je op een rijtje. Genoeg om je mee te vermaken.

Lees meer »

Met bokshandschoenen aan in de achtbaan

Daar was het dan. Pijn. Schietende pijn in mijn pols. Mijn hele traject weg, paniek.  Dat is wat er in mijn hoofd gebeurt, het is niet per se waar. Ik heb een domme move gemaakt op de zak, te hard ook. Al die uren sparren in de week en los

Lees meer »

Scroll #12: Wie is Alicja Kwade?

De dagen zijn niet alleen voor uren scrollend door Tinder in bed, maar ook voor eengoede dosis scrollen aan kunst. Zo lichten we speciaal voor jou iedereweek een kunstenaar uit. Deze Scroll staat een kunstenaar centraal, die vragen stelt over het dagelijks leven via enorme beelden en installaties. Kunstenaar: Alicja

Lees meer »

The Titty Platform

Currently by invitation only. Still think you're the right fit?